Make-up Marketingtrends Zakenpraat

Make-upartist wedstrijd BLUSH. Wie heeft dit verzonnen?

Een paar weken geleden was het ineens op de televisie, meteen na de formidabele Tabatha en haar verrukkelijke salon make-overs: Blush, een wedstrijd waarin visagisten strijden om een geldbedrag van honderdduizend dollar en een contract met cosmeticagigant Max Factor.

Wedstrijden waarin hoopvolle meisjes en jongens strijden om een positie in de mode- en beautywereld zijn al langere tijd populair.

Het begon natuurlijk allemaal met het inmiddels roemruchte America’s Next top Model, waarin een horde plattelandsblondjes en ghettoprinsessen vechtend, kijvend en krijsend hun uiterste best doen om een wereldberoemd topmodel te worden, onder leiding van de met het seizoen meer luguber wordende Tyra Banks, catwalk-traffa Miss J. Alexander en de inmiddels fel blauw-zilver geblondeerde modenicht Jay Manuel. De winnares mag stralend op de foto met zelfbenoemde godin Tyra om vervolgens per direct weer in de vergetelheid te raken.

Er kwam een Nederlandse versie met eerst Yfke Sturm en toen Daphne Deckers, waarvan de winnaressen in plaats van de catwalk vooral de roddelpagina’s van de Telegraaf sieren. Vervolgens kregen we het niet onaardige Project Runway, gepresenteerd door de beeldschone maar immer smakeloos geklede Heidi Klum en de charmante, innemende Tim Gunn. Bij Project Runway gaat het om een strijd tussen modeontwerpers. Ook hier vechten de kandidaten elkaar de tent uit, maar het grote verschil is dat ze veelal erg getalenteerd zijn en echt iets kunnen. Een heerlijk programma, dat Project Runway en, niet onbelangrijk, de winnaars gaan in de regel een hele leuke carrière in de modeindustrie tegemoed. Ook van project Runway is er inmiddels een Nederlandse versie.

En nu is er dus Blush. Blush is qua formule een beetje van het zelfde laken een pak, maar de kwaliteit van het programma is dusdanig laag dat je vreest dat zowel het laken als het pak in dit geval ergens in een afgedankte doos kleren van het Leger des Heils gevonden zijn.

Om te beginnen is daar de presentatrice. Een beetje een muizig, flink opgespoten en royaal beschilderd soap-typetje dat veelal fluisterend in een hoekje staat. Het mens mag amper iets zeggen. Vanessa Marcil heet ze, en ze heeft inderdaad in meerdere soaps en tv series gespeeld.

Dan is er een dame die de kandidaten begeleid en praktische tips en opbouwende kritiek geeft. Ze heet Charlie Green, ze is uiteraard ‘renowned make-up artist’. Ze lijkt een beetje op Lulu in haar nadagen en heeft een stem en aanwezigheid die je meteen een vaas door de beeldbuis wil doen gooien.  Ze sloft vermoeid en onzeker door ’t beeld en kraamt op lijzige toon alleen maar onzin uit.

Dan is er nog een jury met daarin een zwaar gebotoxte blondine van minstens zeventig die wanhopig probeert dertig te lijken (ook alweer een ‘renowned make-up artist’) en alles ‘fabulous’ vindt, en Hal Rubinstein, de Fashion Director van In Style, die zich voortdurend lijkt af te vragen hoe hij in deze rotzooi beland is.

En dan de kandidaten. Mijn hemel, die kandidaten! Zelden zo’n sneue kliek gezien.  Volgens de website van het programma hebben ze allemaal al een bloeiende carrière als visagist maar de meesten kunnen amper een poederkwast vasthouden. Zelden zijn er zulke lelijke make-upjes op televisie te zien geweest. Echt goed op de hoogte van diverse stijlen zijn de deelnemers ook al niet. Bij een opdracht waarin gevraagd werd om ‘een stijlvolle jaren veertig make-up’, besloot een kandidate haar Aziatische model te voorzien van dikke plakken pimpelpaarse oogschaduw. Ze was er nog trots op ook. Een al wat oudere kandidaat, een man die in de verte wat lijkt op Benny Jolink van Normaal, schijnt als visagist te hebben meegewerkt aan ruim driehonderd films. Wat voor films dat geweest zijn mag God weten, de goede man kan namelijk helemaal niks. Echt, de gemiddelde pubermeid die voor het eerst experimenteert met gloss en mascara heeft een betere techniek en vastere hand.

En dan is er Maxi, de ster onder de kandidaten. Een wat spekkig, nichterig kereltje dat zich afwisselend uitdost als Willy Wonka, Mae West en Zorro.

Hij is de minst slechte visagist van het gezelschap, maar heeft meer kapsones en temperament dan Maria Callas in haar gloriejaren. De knul is al meerdere keren volkomen hysterisch in wapperend satijn weggerend uit het programma, zo de regen in, de straat op. Om uiteraard tien minuten later huilend terug te keren.

De aller-slechtste visagisten zijn inmiddels afgevallen, het wachten is nu welke slechte vsiagist tot winnaar uitgeroepen wordt. Maar daarvoor kunnen we nog een paar weken genieten van hun wanstaltige make-uptechnieken.

Nu moet overigens gezegd zijn dat de modellen waarmee de kandidaten moeten werken ook niet echt top zijn. Wil je in zo’n wedstrijd diverse lastige stijlen goed aanbrengen, dan is het handig als de modellen mooie, symmetrische gezichtjes hebben. Met dit zooitje modellen ben je al een uur bezig om hun gezichten enigszins in evenwicht te brengen.

Het décor, de achtergrondmuziek, de cameravoering, de montage – alles is sneu en derderangs aan Blush. Het is haast niet te geloven dat een groot, gerenommeerd merk als Max Factor zich aan zo’n amateuristische catastrofe heeft willen verbinden. Desalniettemin is Blush natuurlijk een zalig programma. Hele slechte televisie kan uitermate verslavend zijn. En wat ook zo fijn is: meteen na Blush begint You’re Cut Off, waarin een Amerikaanse dame probeert om een meute gruwelijk verwende, asociale en stinkend rijke mokkels goede manieren bij te brengen. Een soort Dames in de Dop met geld. Ook een heerlijk programma.

Blush is iedere maandagavond te zien op RTL 5 om 21:30 uur.

Over deze schrijver

Het BeautyJournaal-team

Het BeautyJournaal-team

Het BeautyJournaal redactieteam schrijft artikelen voor BeautyJournaal.nl. Het gaat om artikelen die niet per se door hen op persoonlijke titel gemaakt worden.

8 reacties

  • Ik weet dat het van Proctor & Gamble is maar het werd in de jaren 1982/83 lag de distributie bij Sama Cosmetics en na 1993 door Gaba die dus ook Ellen Betrix onder zich had. Daarvoor was het MF Nederland , toen MF Europa later dus weer Sama. Dat zijn dus firma’s die er dan tussenin zitten. Je kunt dus nu aan de producten van Ellen Betrix zien dat er een bepaalde invloed van MF is qua verpakking, dus ik denk dat Ellen Betrix nu ook onder Procter & Gamble valt maar hoe dat precies zit weet ik niet. Maar daar kom ik nog wel achter.

  • @lucienne, MF is van multinational Procter & Gamble, maar doet het vooral in Noord-Amerika niet goed meer (zelfs niet meer te koop daar, meen ik?), in Europa nog wel, en van de andere werelddelen weet ik het niet.

  • Ellen Betrix, dat is lang gelden… Dat heb ik vroeger nog wel eens gekocht. volgens mij onder andere zo een foundation stick.

  • Klopt ik ben ergens in 1980/81 begonnen en dat heeft tot 1993 geduurd, heb met veel plezier voor MF Nederland(later MF Europa) gewerkt. Dat ging weer over in Sama Cosmetics en als ik mij niet vergis valt MF nu onder de firma waar ook Ellen Betrix onder valt. Een hele mooie tijd wij hadden toen ook Mary Quant, Miners en Revlon bij dezelfde firma.

  • wow lucienne, dat moet heel lang geleden zijn, de merken die je daar noemt die toen onder MF zouden vallen, heb ik werkelijk nooit gekend, terwijl ik toch al 17 jaar beautyjournalist ben:-)

  • Ik heb zelf vroeger met de producten van MF gewerkt, maar toen vond ik ze echt mooie lijnen binnen de cosmetica, huidverzorging en geuren hebben. Nu vind ik het persoonlijk een heel stuk minder, wat ik mij dus nog levendig voor de geest kan halen zijn de meetings en feest want die werden altijd door de firma geweldig georganiseerd. Nu heb je MF, toen had je Colorfast, MF, Maxi, Ultra Lucent, Swedisch Formula, Living Proof, geuren Blasé, Epris,Le Jardin van MF. Dus er gaat toch wel behoorlijk wat geld om in de cosmetica en zeker in Amerika. Dus hoort dit programma ook echt bij MF.

  • In ben fulltime visagiste van beroep + herken me helemaal niet in het programma…
    Wél vind ik het heel Amerikaans & lekker over de top.
    De make-up in bv ‘America’s Next Topmodel’/”Project Runway’ is veel interssanter om naar te kijken.
    Maar iemand als Maxi is natuurlijk een ‘acteur’:, hem wil je toch niet serieus op de (foto)set hebben. Hij heeft meer aandacht nodig dan “BN’er” die hij moet opmaken…

Reageren