Je ruikt iets, je sluit je ogen, en in een split second bevind je je op een plek waar je nooit eerder bent geweest, maar die toch vertrouwd aanvoelt. Geur doet dat. En in de wereld van nicheparfums, waar formules verhalen worden, selecteerde ik drie creaties die me raakten. Niet per se door hun schoonheid, maar door hun gelaagdheid en hun raadselachtigheid. Zelfs soms omdat ik ze niet snap…..
Blue Talisman – Ex Nihilo
Deze geur opent voor mij verrassend mintachtig. Alsof iemand een ultradunne muntblaadje in citrusolie heeft gedrenkt. Er zit een haast ijle frisheid in die meteen om zich heen grijpt. Officieel staan er topnoten van peer, bergamot, mandarijn en gember genoteerd, maar die minty sensatie? Die staat nergens. Misschien is het een bijeffect van de combinatie van fruitige esters en de licht pittige gember.
Muskusachtige zachtheid
De geur ontwikkelt zich richting een muskusachtige zachtheid, waarin je ambroxan-achtige elementen begint te herkennen — niet brutaal of synthetisch, maar als een etherische sluier. Hij zweeft. En dat maakt hem zo aantrekkelijk. Blue Talisman is niet sekse specifiek en absoluut tijdloos. Het zou een zomergeur kunnen zijn, maar ook perfect passen op een heldere winterdag.
Bijna minimalistisch
Als ik zoek naar reviews bij andere parfum curators, lees ik omschrijvingen als een futuristische muskgeur, transparant en verfijnd. Sommigen ruiken een subtiele metallic toets in de opening, die later overgaat in een warme, zachte amber-muskusbasis. De geur wordt vaak omschreven als modern, zuiver, bijna minimalistisch. Een stille kracht met een lange adem. En zo is het maar net.
Untamable – Imaginary Authors
Untamable blijft me verbazen, maar ik krijg hem niet helemaal te pakken. De geur opent voor mij met iets kruidigs, grassigs – alsof je op een droge zomerdag door hoog, verdord gras loopt. Ik ruik sinaasappelschil, een rokerig randje, en iets bitters. Maar zodra ik denk te begrijpen wat ik ruik, glipt het weer weg. De geur blijft veranderen, en dat maakt hem zo fascinerend.
Animalistisch funky
Officieel bevat Untamable noten van leren zadel (ja, heus), tonkahars, saguaro-bloesem, Texas yellowstar, komijn, tumbleweed en het imaginaire ingrediënt Paso Fino – een knipoog naar het temperamentvolle paardenras. Verbeelding is belangrijk bij dit parfummerk. Er wordt van alles verzonnen, het doet er niet toe, als het maar tot iets leidt.
De geur opent dierlijk en rauw: leer, zweet, aarde. Veel gebruikers omschrijven het als ‘barnyard’, ‘urinous’, ‘funky’.
Maar wie doorzet, merkt dat die ruigheid snel plaatsmaakt voor iets bloemigs, honingachtigs en warm – een zoetere kern waar tonka en bloemige noten de geur verzachten. De tumbleweed voegt een stoffige droogte toe, en de kruidigheid van komijn blijft op de achtergrond gloeien.
Geen omhelzing maar een uitdaging
Wat mij raakt, is dat Untamable geen geur is die me omhelst. Het is een geur die me uitdaagt. Alsof je in een stoffige arena staat, het zweet van het paard ruikt, en tegelijkertijd een bloemige bries voelt opkomen. Het is een geur met lagen, tegenstrijdigheden, en een eigen wil. Ik vind dat wel spannend.
Parfumliefhebbers noemen het een moderne vintage – iets wat doet denken aan oude leersoorten, maar dan in een nieuw, poëtisch verhaal. Misschien begrijp ik dit ongetemde concept niet helemaal. Maar dat is precies waarom ik hem in mijn curated list wilde opnemen. Ik hou ervan hoe Josh speelt met associaties, en hoe hij dat vertaalt in een geurcompositie, wel doordacht bij elkaar verzonnen. Zo lijkt. Imaginary he….;-)
lees ook
Teti – Lorenzo Villoresi
Teti is een geur uit de hand van een meester – Lorenzo Villoresi, de Florentijnse parfumeur met een ongeëvenaarde reputatie en een eigen geurmuseum, in Florence. Zijn creaties zijn gelaagd, ambachtelijk, altijd chic. Zo ken ik zijn parfums. Maar met Teti maak ik een andere reis.
Lychee en anijs?
Teti laat zich niet vangen op mijn huid. De geur opent met mandarijn en rode bessen, en daarin ruik ik heel duidelijk iets wat doet denken aan lychee – dat weeïg-zoete. Maar tegelijk duikt er iets dropachtigs op, een anijsachtige toon die nergens in de officiële piramide voorkomt. Waar komt het vandaan? Ik weet het niet. Maar het verrast me – en verwart me. De meester zelf spreekt van rijp fruit. Hmmm..ook goed.
Een verhaal dat blijft hangen in de tijd
De bloemen die volgen – magnolia, lelietje-van-dalen, mimosa – blijven op mijn huid niet stralen. Wat jammer nou. Ze lijken te vervagen, als in een herinnering die je net niet scherp krijgt. Ik mis een ronding, ik krijg een beetje een leegte. Het voelt als een geur die zijn verhaal niet afmaakt, maar verschraalt in de tijd.
En dat is vreemd, want op papier is Teti prachtig opgebouwd: topnoten van mandarijn en rode bessen, een bloemig hart met witte bloemen, zwarte bes en magnolia, en een basis van mimosa, jasmijn, oranjebloesem en perzik. Villoresi omschrijft het zelf als een klassiek Italiaans bloemenparfum.
Men zegt: sprankelend en verfijnd
Internationale recensies beschrijven Teti als sprankelend, verfijnd, een geur van licht en lucht – een ode aan de mythische zeenimf. Ik geloof het, Villoresi is een vakman. En hoewel ik en Teti geen setje zijn, neem ik het parfum wel op in mijn curated list. Al was het maar omdat het bijzonder is dat de vakman weer een parfum ontwikkeld heeft, dat blijft toch altijd een bijzondere gebeurtenis waar ik graag aandacht aan geef. En die fles, dat felle roze, zo prachtig. Alleen daar om al, wil ik hem in mijn verzameling;-)
Bij mij blijven van Lorenzo Villoresi vooral geliefd Aura Maris (aquatisch Mediterraan) en Teint Neige (poederachtig)
- Lees hier meer parfums reviews van BeautyJournaal
