Cosmeticaclaims Zakenpraat

Duitse overheid waarschuwt voor nano zilver in verzorgingsproducten

BFR tegen nanozilver gebruik“Until we are in a position to reliably rule out potential health risks, we recommend that manufacturers refrain from using nano-silver in consumer products,” zei BfR President, professor Andreas Hensel.

Het BfR claimt dat het bekend is dat zilver ionen die vrijkomen uit bepaalde zilsamenstellingen cellen op verschillende manieren kunnen beschadigen. Daarom stelt het instituut dat er eerst meer onderzoek gedaan moet worden naar de veiligheid van deze stof voor mensen. “Because nanomaterials are so different from ‘normal’ particles, you have to look at them individually. Every substance needs to be checked individually, and we need to do more research in order to make an informed opinion.’

Ondanks het zich laat aanzien dat nanomaterialen, zoals ook gebruikt in zonnebrandfilters (titanium dioxide en zink oxide) vele voordelen hebben, het debat over de toepasbaarheid in relatie tot veiligheid is nog niet klaar. Vanaf 2013 eist de EU dat het gebruik van nanomaterialen ook op verpakkingen komt te staan. BfR heeft ook een publicatie uitgebracht in het Duits, die hier te lezen is.

Veel lenshouders voor contactlenzen zijn tegenwoordig ook gecoat met nano-zilver, maar ook cosmetica die gesegmenteerd wordt in de natuurlijke hoek (vaak Duitse merken) en vaak een antroposofische basis heeft. En tegenwoordig zien we het ook in deodorant, onder andere in Silver Protect van Nivea for Men. Inzet is altijd de anti-bacteriële werking.

Nagekomen 18 juni 2010:

Beiersdorf berichtte ons dat in hun deodorant Silver Protect van Nivea for Men nadrukkelijk geen nano-zilver verwerkt is. ‘ Silver Protect bevat het ingrediënt Silver Citrate, welke bacteriën elimineert, waardoor lichaamsgeur geen kans krijgt. Silver Citrate lost op in water en dringt niet door in de huid. Zie hieronder ons officiële statement van ons R&D centrum in Hamburg.’:

Nano-technology: NIVEA for men Silver Protect deodorants do not contain silver nano-particles. The silver ingredient used is silver citrate, which is fully solubilised in water. Silver citrate is a highly efficacious and safe deodorising agent. Silver can be used at very low levels in order to reduce the number of bacteria causing unwanted body odour.

 Safety: Silver compounds have a long history of safe use in consumer products (e.g. as disinfectants and antimicrobials). Silver citrate itself was characterised by several investigations and considered to be safe at the concentrations used in our NIVEA deodorant products. To allow a comparison, the exposure of consumers by our silver-containing products is about 1% of that dose considered safe for consumers by the Environmental Protection Agency of the USA.

 Environment: Silver citrate does not pose a risk to the environment. It is washed off from the skin and transformed in the sewage treatment plant into insoluble silver salts. Therefore, it does not inhibit microbial activity in sewage treatment plants.

Over deze schrijver

Het BeautyJournaal-team

Het BeautyJournaal-team

Het BeautyJournaal redactieteam schrijft artikelen voor BeautyJournaal.nl. Het gaat om artikelen die niet per se door hen op persoonlijke titel gemaakt worden.

11 reacties

  • Silver Protect van Beiersdorf bevat nadrukkelijk geen nanodeeltjes zilver, maar zilvercitraat. Dit staat op de productspecificatie. Zilvercitraat is een oplosbaar zilverzout. Ik gebruik Silver-protect tegen voetengeur in de schoenen en op de voeten. Sindsdien heb ik steeds een nare metaalsmaak in mijn mond. Misschien wordt het zilver opgenomen in het bloed, maar het kan ook via de vingers in de mond komen. Geen lichaamsgeur, wel een vieze smaak. Het lijkt me verder betrekkelijk onschuldig.

  • Laat mij hier eens controversieel op reageren!

    Ten eerste mag je in Nederland niet allerlei zaken op de markt zetten totdat de onveiligheid is bewezen. Van elk ingredient (in cosmetica) moet eerst de veiligheid in voldoende mate ingeschat zijn voordat het mag worden gebruikt. En als er meer wordt gebruikt in de markt, moet de hoeveelheid studies die je als producent van het ingredient verplicht moet doen steeds verder opgevoerd. Vervolgens is er nog een systeem van post-marketing surveillance (waarin je onverwachte bijwerkingen die niet normalerwijze hadden kunnen worden voorspeld) waar deze bijwerkingen worden gerapporeerd en de veiligheidsbeoordeling indien noodzakelijk wordt aangepast.

    Ten tweede is absolute veiligheid (zie vorige discussie) is niet aan te tonen. je kunt niet de afwezigheid van iets aantonen, alleen de aanwezigheid. De beste methode om je onschuld bij de rechtbank aan te tonen is ook aan te tonen dat het iemand anders was die ‘het’ gedaan heeft!

    Ten derde (en dit is het controversiële) heeft de Europese Commissie (niet het Europese Parlament maar een door het Europees Parlament in het leven geroepen commissie) die over de veiligheid van cosmetica gaat, al aangetoond dat er met nanotechnologie in cosmetica niet a priori een veiligsheid probleem is. Met betrekking tot huidpenetratie zijn er nu ongeveer 130 studies gedaan die allen hetzelfde concluderen: geen huidpenetratie in de levende lagen van de huid. Er zijn slechts vier artikelen in de wetenschappelijke literatuur aan te wijzen waar dit wel is aangetoond, maar dit bleek later aan de experimentele omstandigheden te liggen (zoals het gebruik van varkenshuid voor de huid penetratie experimenten – normalerwijze een prima model voor de menselijke huid, maar niet in het geval van nanotechnologie. Waarom varkenshuid anders is, is nu nog niet bekend). Als een groep van deskundigen geconcludeerd heeft dat er geen probleem met een stof of technologie is, maar het publiek denkt daar anders over op niet-wetenschappelijke gronden, dan lijkt het mij niet juist dat het Europees Parlament het oordeel van die Europese Commissie die die veiligheid beoordeelt in feite negeert. Aan de ene kant staan ze het gebruik van de nanodeeltjes in cosmetische produkten toe (het moet dus wel veilig zijn zoals de commissie concludeerde) maar aan de andere kant stelt men het vanaf januari 2013 verplicht de aanwezigheid van deze nanodeeltjes te vermelden op het etiket. Dit laatste lijkt een tegemoetkoming aan het publiek zodat zij voor zichzelf kunnen uitmaken of iets wel of niet veilig is. Iets is veilig of onveilig (bij een gebruikte concentratie). De argeloze burger kan er een gevoel bij hebben maar heeft (over het algemeen) niet de kennis in huis om er een weloverwogen beslissing over te kunnen nemen. Ik noem dit het “Nessie” syndroom, zoeken naar dingen die er niet zijn (genaamd naar het monster van Lochness). Nessie is vanuit toeristisch oogpunt wel leuk en interessant, maar je kunt er wetenschappelijk geen rekening mee houden. Ik vind die labelling dus helemaal geen goede zaak want nanotechnologie moet verboden worden indien onveilig en toegestaan worden indien veilig. De beslissing bij het publiek te leggen is niet een methode om veiligheid te creeëren.

    Ten vierde ben ik en blijf ik van mening dat de cosmetische industrie zelf ook schuldig is aan het probleem van de perceptie van onveiligheid van nanotechnologie in cosmetica. We gebruiken het al meer dan twintig jaar en tien/vijftien jaar was er niemand die er problemen mee had. Toen opeens wel en vanaf dat moment houdt de industrie angstvallig zijn mond dicht. Waarschijnlijk omdat men vindt dat je je niet tegen de ongefundamenteerde kritiek kunt weren (zeer waarschijnlijk terecht), maar in mijn beleving is dit niet de juiste aanpak om de publieke opinie te veranderen. Als er niets te vrezen is, heb je ook niets te verbergen. Nothing to see, then nothing to hide…

  • beste L, daarom vind ik ook dat het zo snel mogelijk verplicht moet worden om de toepassing van nano op de verpakkingen te zetten, dan heb je in ieder geval als consument al een keuze. moet die consument natuurlijk wel voorgelicht worden, maar daar is de stichting natuur en milieu al mee bezit. overigens wordt er op overheidsniveau wel zeker gedebatteerd over nano in consumergoods, alleen….daar is nog niet veel uitgekomen, omdat voldoende onderzoeksdata ontbreken – ik bedoel dan ook echt genoeg data om een gefundeerd veiligheidsrisico profiel op te zetten. het verbaast mij ook wel eens hoor dat je van alles in de markt mag zetten totdat onveiligheid bewezen is.

    lees ook nog eens dit artikel van onze chemicus Johann Wiechers trouwens: https://www.beautyjournaal.nl/2010/09/waarom-reageert-de-industrie-niet-op-de-nano-angst/

  • Ja, die Duitsers zijn wel iets slimmer dan wij Nederlanders.
    Onze regering staat alles toe, waarom? Omdat we onderzoek en vragen te laat doen/stellen.
    Onderzoek heeft niets gevaarlijks aangetoond over de consumeringsmiddelen die je nu in de winkels kan krijgen omdat er simpelweg nog geen onderzoek is geweest. De bedrijven die deze producten fabriceren hebben een zodanige macht dat alles in de doofpot wordt gestopt.
    Ik kan alle mensen maar een advies geven: gebruik het zelf niet en hoop dat dat genoeg is, want het zit in het drinkwater. Nanotechnologie is overal en door de economische bloei die het biedt zal er een flinke commotie moeten ontstaan om dit gevaar voor de wereldgezondheid te stoppen.

  • Hierbij een poging de vragen van Victor Pho te beantwoordenL

    Zoals alle citraten is ook zilver citraat water-oplosbaar. Daardoor lost de kristalstructuur op en zijn er geen vaste deeltjes over. Dus ook geen nanodeelthes. Een suspencie van zilver citraat is dus niet mogelijk want een suspencie is een vloeistof waarin vaste deeltjes ‘rondzweven’; ze kunnen niet rondzweven want ze lossen op.

    De meest waarschijnlijke reden dat zilverionen (wanneer zilver citraat oplost in water vormt het een positief geladen zilverion en een negatief geladen citraat ion) zoals alle ionen veel slchter door de huid heen penetreren is dat ionen polair zijn terwijl de huid juist niet-polair is, dus penetreren ionen slecht. Wel een factor 10.000 keer minder.

  • Hoe komt het dat silver citrate dringt niet door de huid, zitten geen nano deeltjes in het
    suspensie silver citrate? wat is veiliger nano zilver of nano gold, wat voor aandoening kun je
    krijgen?Hoe veilig is NIVEA shower gel, zit er ook silver citrate of nano zilver, wat zijn de
    onderlings verschil.

  • Bedankt voor de verhelderende uitleg 🙂 Aan de ene kant wist ik dat wetenschap nooit stil staat en dat alles plots weerlegd kan worden, maar aan de andere kant had ik net iets meer controle verwacht op voorhand.

    Het is goed dat er nu meer communicatie is omtrent nieuwe onderzoeken. Er duiken de laatste tijd steeds meer berichten op om paniek te zaaien, en dan blijkt dat dat gebaseerd is op een onderzoek van de jaren ’70, terwijl dat aangehaalde onderzoek al enkele keren weerlegd is. Ik vind het daarom heel fijn dat er op deze site echt bronnen en onderzoeken worden aangehaald, want vaak zegt men gewoon “het is wetenschappelijk bewezen dat je van product x 80% meer kans hebt op ongeneeslijke ziekte y” zonder enige bronvermelding en dan zijn er weinig mensen die zich de vraag stellen of dat onderzoek wel geloofwaardig is.

  • beste yuufa, het gaat over de lenshouders van kunststof waarin je lenzen voor langere tijd kunt bewaren. dat zijn de houders die in de dozen met bewaarvloeistof zitten. ze kunnen van binnen gecoat zijn met nanozilver voor een extra anti bacteriele werking.

    en wat je laatste opmerking betreft: welcome in the real world! want inderdaad…stoffen die gebruikt worden in consumentengoederen (bijvoorbeeld) worden regelmatig onderzocht of heronderzocht op werking, maar ook op veiligheid. wetenschap is nooit statisch, zeggen wij altijd. men kan altijd weer tot nieuwe inzichten komen, of gaan twijfelen dus aan bestaande inzichten.

    natuurlijk worden materialen onderzocht voordat ze op de markt komen, maar dat wil dus niet zeggen dat alle wetenschappers het er altijd over eens zijn dat alles ook even veilig is.

    in nederland maakt men geen issue van het gebruik van nanomaterialen in cosmetica bijvoorbeeld – altans, de huidige consensus is dat men het vooralsnog als veilig bestempeld (totdat mogelijk het tegendeel ooit bewezen wordt, of juist niet…)

    snap je het een beetje?

  • Wat bedoelen ze met lenshouders eigenlijk? De vaste doosjes voor maandlenzen of de wegwerpverpakkingen van daglenzen?

    Goed dat ze een onderzoek doen, maar het geeft toch wel een rare indruk aan mij als consument: het is net alsof er over iedere stof getwijfeld wordt. :/

Reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.